Interview and translation into Polish by Wawrzyn Kowalski for Porcys.net. Original English version posted by The Liminal's Matt Poacher here.

May flora again reign supreme: an interview with The Botanist

What to say about The Botanist? He makes, loosely, eco-oriented black metal; he plays it entirely on drums and hammered dulcimer. He inhabits ‘The Verdant Realm’ where he surrounds himself in flora and awaits the coming apocalypse. The Botanist receives incantations from Azalea, the Satan of the verdant realm, from which he works up plans to speed up the downfall of man and the coming of the budding dawn. His work is a form of mystical eco-terrorism, creating hypersigils in form of music and text with which he seeks to hasten the apocalypse. Perhaps we should let him say the rest.

This interview was conducted by Wawrzyn Kowalski, who translated it into Polish for www.porcys.net -- Matt Poacher

The Botanist: “he drums for the trees.” Don’t get me wrong, but I’ve seen lately a quite famous documentary about the Norwegian eco-organization “Fuck for Forest."  What do you think about this initiative, the meaning of eco-terrorism as a whole and about its boundaries?

I haven't seen any Fuck for Forest porn, so I can't comment, but "Sex is often shown to attract us to buy all kinds of bullshit products and ideas, so why not for a good cause, [the environment]?" is something I can get behind. FFF seems to be doing its own thing in upheaving a variety of norms, and to that I say fuck, yes.

The usage of the term "eco-terrorist" as applied to Botanist's music brought its share of attention. Rather than discuss the broad meaning of that term and others' perspectives, I'd rather explain what it means within Botanist's context. Most associate "eco-terrorism" as a radical political expression in which sabotage or violence is carried out in the name of environmental rights, and in which the agent and recipient are both human. In the world of Botanist, in contrast, the agents of terror are the plants themselves, who -- in the distorted view of The Botanist, whose perspective the albums are written from -- act out as they can in order to rise up against the human oppressor.

The Botanist isn't concerned with human politics, as taking a political stance would favor one group of human interest over another. The Botanist's desire is to witness the coming of the Budding Dawn, the day that can come to pass only after all humanity has died or killed itself off. He sees that outcome as the ultimate utopia.

Ganoderma lucidum is a plant that protects the liver. On the other hand, Amanita Virosa is a fungus that could mortally injure it. What is the story behind the appearance of particular plants/fungi on your albums? What is the origin of your botanist hobby, by the by?

Thank you for looking into those. In fact, they are both fungi, and I encourage all those interested to read about them, as well as any of the other plants the songs are named after. Every plant is depicted on the Botanist bandcamp (verdant-realm-botanist.bandcamp.com) so that listeners can make a visual connection to the lyrical content and appreciate a veritable depiction in contrast to The Botanist's perspective. The photos are also there simply so people can learn and become more interested and aware of Nature.

The world is the most beautiful thing in the world. We as people can pat ourselves on the back for all our inventions and accomplishments, but even the greatest of these pales in comparison to the seemingly impossible perfection that can be witnessed even in the most simple plant. While there is an apocalyptic, misanthropic aspect to Botanist, I'd like to think that first and foremost the music is about the glorification of the Natural world in general, and plants in particular. I believe plants are beautiful and wondrous, and I believe that if humanity could shift its world view away from itself as the omnipotent beings of the universe and into a more humble understanding of its true place in the greater scheme, it would lead to a greater quality of life for all living things.

Did you see the One Man Metal documentary on Vice? What do you think about it? For me a lot of good material, but filmed in some awkward way: Xasthur’s trembling hands, like in some “Real Drama,” and the thesis that these guys are broken and mismatched when it comes to social life. Quite disrespectful.

I generally think Vice magazine's edgy, cynical appeal comes from some
place of loathing and disrespect for people and pop culture in
general. Vice has always seemed to me like a continuous circle of
paradox that stokes its own fire as it turns: angry, disillusioned
hipsters that are fascinated by, loathe, and are fascinated by their
loathing of their own world. I'm not saying I don't enjoy Vice
Magazine. I think it is spot on in the vision and tone that it sets
out to do, but I can take it in only limited doses.

My perception plus your prefacing of the documentary made me expect
something sensationalized and covertly mocking. Like, "hey, we're
going to go talk to these total losers. Get a load of these guys!" or
have something of the kind of sensationalism that the otherwise
entertaining documentary on Gorgoroth has. But I didn't really get
that sense of disrespect that you did. I got the sense that while JR
Robinson did go into the interviews wanting to get as good story
angles as he could, which meant in some cases trying to get
information that the artists didn't want to discuss, I felt that he
went in with genuine respect and admiration for what they had created.
Rather, I found myself listening to the artists, identifying what I
felt I had in common with them and what I didn't have in common with
them. I think I may understand where you are interpreting the
disrespect to lie in the documentary, but I perceive that whatever
disrespect largely comes from the artists' views themselves. What are
your thoughts?

Agreed up to a point, but… What I would describe as disrespectful is not JR Robinson’s attitude. (However, the line: “I had Jef Whitehead tattoo the cross and crescent from Shadow of No Light, and he saw that we are serious, about getting him on camera” reminds me of some documentaries about the tribal life in the Amazon.) He did a great job finding these guys, and it is a good material in the sense of getting new information. However, it is presented in an annoying way.

For instance, Sin Nanna is not a loner, he is a “family guy,” but he is presented as a kind of freak wandering in the woods. And that’s all right, that’s part of him, but I feel the real conflict here lies between the effort of showing real-human faces of those beasts, and still trying to make them as creepy as possible. The result is neither the first nor the second aspect is done well.

And Xasthur. The most interesting part, in the end, his character seems to be really deep, but the camera is sometimes more interested in filming the mess in his house. Xasthur has sacrificed a lot for his music, I personally find it praiseworthy — he was trying to express his disappointment, but in a way that the documentary was shot, I sometimes feel like I’m watching something, as I said before, some reality show drama. It is a manipulation, and Robinson had some right to do so, as every author has, I just think that this vision deserves more a multi-perspective approach, something more than the “one man metal misanthrope” approach.

Could you describe the concept of the eremite Botanist character from your album cycle?

The songs of Botanist are told from the perspective of The Botanist, a crazed man of science who lives in self-imposed exile, as far away from Humanity and its crimes against Nature as possible. In his sanctuary of fantasy and wonder, which he calls the Verdant Realm, he surrounds himself with plants and flowers, finding solace in the company of the Natural world, and envisioning the destruction of man. There, seated upon his throne of Veltheimia, The Botanist awaits the day when humans will either die or kill each other off, which will allow plants to make the Earth green once again.

You have joined The Flenser recently, and you have released your previous albums on tUMULt. It strikes me that on the tUMULt website there is that image of hundreds of slain muskoxen, and “flensing” is not such an ecological activity, either. Kidding, but how do the music profiles of those labels suit The Botanist’s music and ideas?

Botanist owes a great deal to tUMULt and Andee Connors. I believe being on his label was the origin of a good portion of the initial push regarding the project. Being released on tUMULt was in itself a dream that I had had for nearly 10 years, as I had always viewed the label as having the most depth and artistic merit (particularly for its size) of just about any other label... much like how I view Andee's record store, Aquarius Records, the best record store I have ever been to.

I likewise am thankful to have had III: Doom in Bloom released on TotalRust, as that label offered Botanist a new level of worldwide distribution and the opportunity to break into some new outlets. Also, for a dedicated doom label to recognize my attempt at a doom album as legitimate was a high honor.

With respect and appreciation to those labels, I view the upcoming partnership with The Flenser as marking a major chapter in the growth of Botanist. What I am most appreciative of is that Jonathan Flenser approaches running a label with the same kind of passion that serious musicians I know feel about making music. I see The Flenser as being an aggressive, honest, generous label that wants to help its artists to the greatest degree of success possible, as success for the artist means success for the label. I look forward to a mutually beneficial time with The Flenser.

I’ve read that Immortal’s At The Heart of Winter is one of your favorite records. They  mixed a lot of heavy metal sound with old school black metal, and they came up with a really freaky concept on that one. Today black metal seems to be all about mixing styles and the weirdest ideas. How would you sum up what this genre went through in the last decade?

At the Heart of Winter was the ideal black metal gateway album for me, most probably because of the aspects that you pointed out. It had enough elements of the epic heavy metal that I had grown to love since I was a child, with the intensity of death metal that I had already started liking, but with a whole new vibe that was specific to Norwegian black metal. Before it, I couldn’t see black metal’s appeal. Thanks to it, I started to, and then learned to appreciate what I couldn’t before. To this day, Immortal is my favorite black metal band, and my favourite record of theirs is either At the Heart of Winter or Battles in the North. Depending on the day, you’ll get a different answer from me.

I understand the agitation that some have about black metal getting too far afield from its perceived roots in the past 4+ years. However, I also see the genre having a long stretch of creative doldrums that lasted almost twice as long before those 4+ years. I wonder if the drop off in that drive and intensity partially is as a result of the coming new millennia that brought no element of apocalypse whatsoever.

It took those with their minds in the genre some time to re-invent or re-imagine it, but I think overall increased artistic merit and fresh expression is favorable over rote re-hash. And not to take anything away from the great albums of the now perceived “2nd wave,” but the Norwegian scene hasn’t been making much of anything outstanding for a long time. The last thing I heard from Norway that I got into was Tsjuder’s last album, Legion Helvete, that, even though it was nothing new, had a certain energy and approach to it that made me remember a feeling that the classic Norwegian albums gave, which I hadn’t had in some time.

As far as a more classic approach to black metal goes, I still feel myself drawn more often than not to Germany, who as a nation has been carrying the torch highest for me in my personal enjoyment of the genre, with bands like Nagelfar, The Ruins of Beverast, and Lunar Aurora being names that come most easily to mind.

Botanist probably is an implied part of the bit in your question about “black metal being about mixing styles and the weirdest ideas.” I’ll take your inquiry even further and bring up the question if Botanist is even black metal, a topic that was stirred up when Metal Archives kicked Botanist off its pages. Frankly, whether what Botanist does is perceived as being metal or not is not of much concern to me. If it is, fine. If it’s not, fine. I can honestly say that the creation of the music comes from a personal place of reverence and adoration for metal, from my specific interpretation of what about metal music and ideology has resonated with me ever since I started becoming obsessed with it. I think I could also replace “metal” in that last statement with “classical,” and repeat it. Regardless of how the music of Botanist is perceived, it has a deep meaning to me, and the singularity of my approach to its creation will remain the same regardless of how outsiders view it.

What kind of classical music are you referring to?

Some of my most obvious classical favorites fall in line with the stereotypical metal fan who likes classical: the Baroque period (Vivaldi, Bach, Handel in smaller doses) and Arvo Pärt, as has been discussed. I also enjoy the music of Górecki, Grieg, Debussy, Smetana, Rodrigo, Barber and the medieval choir recreations of Jordi Savall, to name a few.

With the stuff I like, metal sounds a good deal like classical and vice versa in my head. This is particularly true with the Baroque period, probably the most borrowed-from classical period in metal, which to me conjures notions of a grandiose cultural elite, steeped in history and tradition, which, when applied to metal, helps bolster the genre’s own version of elitism, which is something whose romantic aspect I believe resonates with me a lot.

People in general seem to believe that “contemporary” classical music is all about experimentation over quality, about some unlistenable dissonance done purely because it’s never been done before. I largely think that, anyway. But if you look to the metal or indie world, you can find some amazing, moving classically-based works, most importantly from Stars of the Lid and all its offshoots (Christina Vantzou, Brian McBride, The Dead Texan, A Winged Victory for the Sullen), whose classically-based ambient drone music highly influences my own. And then I must also mention the incredible work of Virgin Black, and most notably the album Requiem: Mezzo Forte, which is the finest and in a sense most veritable classical/metal crossover ever. It’s got astounding vocals, classical pieces played by an actual ensemble, superb guitar and drum tones, and above all, striking, memorable compositions. The follow-up album is also amazing, but much more metal. Basically, all of Virgin Black’s music is worthwhile.

You are not a representative of the “Cascadian” movement. However, it is not too difficult to link your and “their” philosophy. As for you, what is the most important distinguishing mark of this type of black metal music?

I don’t know, Wawrzyn, you tell me? I’m afraid I don’t have too much of a profound answer as I personally find much of the output recognized as coming from that genre to not greatly resonate with me. On paper, it seems like it would, but I’ve often found the music to be made up of a lot of buildup that sadly never climaxes, but rather just comes and goes. With that said, there are some bands who are recognized to be in the genre that I’ve enjoyed, with Skagos and Echtra coming most immediately to mind.

For sure, though, the points in common in ecological philosophy appeal to me, and while I don’t see The Botanist as being part of that genre, either, if a bunch of Cascadian metal fans want to embrace The Botanist and buy its records, they are welcome to.

Brandon Stosuy wrote about Botanist: “doesn’t seem to conform to a list’s [his top 2011] hierarchy.”, do you feel the same? Like someone who doesn’t belong to the contemporary metal scene with all its pigeonholes?

I love metal, but I don’t believe it has to be metal to be good. The music of Botanist is in a way the purest form of expression that I can channel through myself, regardless of what style it is perceived as being in. While my heart will always belong in some form to metal, I don’t feel I have any control over what others will think and feel as to what the nature of Botanist’s music is, and any and all are free to make any judgments they wish.

I know that you admire William Blake. Skagos have used Blake’s painting as the cover for their Anarchic album. Ulver used his poetry earlier, and I found it interesting that science-fiction writer Orson Scott Card modeled the Taleswrapper protagonist on Blake, too. Why does Blake and his concepts become so important for pop culture? 

Oh, no. Not that Ulver record. That record is really, really unfortunate. Even though Ulver probably did worse as far as my fandom is concerned, that record stands as the Ulver album that I dislike the most. I loved the first three Ulver albums very much – they are each pinnacles of creativity in their own unique way that other albums made since are compared to – so I was of course very keen on hearing the fourth album, particularly because it was about Blake’s “The Marriage of Heaven and Hell,” which is my favorite of the artist’s poems.

It’s been about 12 years since I heard that Ulver album, so I can hardly remember anything specific, but my overall recollection is that whatever pockets of appealing material is spread out very far between lengthy periods that were tedious at best and egregiously campy at worst. I remember it being all over the place. I checked in with a friend who loves Ulver, including newer Ulver, and loves music in general more than I do, and he corroborated all my memories about themes From William Blake’s “The Marriage of Heaven and Hell.” So, yes, Perdition City is probably an even more terrible album, but there was something uniquely disappointing to me personally about the Blake album that made it the worst… and at least Perdition City has a more clear sound concept.

As far as overt concept albums about William Blake’s work, my clear favorite is Bruce Dickinson’s The Chemical Wedding, which is not only my favorite Bruce Dickinson album, but qualifies to me as the best thing Iron Maiden did post-1980s.

I’m no scholar of William Blake, but what I do believe I’ve learned is as follows:  Blake was an individual who stood up for what he believed in, even if he was the only one to believe it. And what he believed and saw he turned into a massive theological universe that he created in words and visuals. His universe is mesmerizing and fascinating (although I have to admit its complexity is far too horrible for me. Even to this day, I can only follow the more straightforward sections of his work, leaving the great bulk of his prose bewildering). He was a conscientious outsider. He loved nature and he loved his wife. Above all, his work seems to project a sense of living life with passion and a sense of romance, with an objective to be unfettered by the everyday limitations that society at large tries to force upon all of us. To me, all of his work endeavors to transcend mundanity, and its like had never been seen before, and maybe not even since.

Among the stuff that inspires you I found two Polish elements as well: Vader’s music and Zdzisław Beksiński’s paintings. How were you introduced to Beksiński’s art? 

The first conscious introduction to Beksiński’s art was when tUMULt put out Leviathan’s Verräter. The image of that demonic, possessed church was incredible, and I had to see more. I own art books featuring all of Beksiński’s work, and since have realized that his art, particularly the black and white stuff, is featured on quite a few metal albums, like Wolok’s Servum Pecus, Evoken’s Antithesis of Lightand Blood of Kingu’s Sun in the House of the Scorpion, among the most notable ones. No surprise there. I’m thinking of using a Beksiński piece for Botanist VII. I won’t tell which one, but I can say that I’ve never seen it used before.

And I have to talk about Vader. Vader is to this day one of my favorite bands ever. Like Immortal for black metal, Vader was one of the main bands that got me interested in death metal. Before that, I remember I had heard a friend’s Malevolent Creation cassette in his car, maybe some early Cannibal Corpse, probably some early Gorefest, and death metal seemed dumb. But when the same friend played me Vader’s Black to the Blind, I knew I wanted to learn more. I specifically remember the sensation of my mind’s hair being blown back by the blast beat intensity of “The Innermost Ambience,” and that such a thing was humanly possible. Wanting to get into death metal via albums like Black to the Blind, Bolt Thrower’s Realm of Chaos, Morbid Angel’s Formulas Fatal to the Flesh and Napalm Death’s Fear, Emptiness, Despair definitely coincided with my decision to start playing drums, and figuring out how these guys did what they did. I’ve talked about how much Andy Whale is an influence on my drumming, but I have to put Doc right up there with him. To this day, I believe Doc had the best blast beat ever. Like Whale, Doc didn’t play a lot of variety in his bands, but what he did play had tons and tons of personality.

Just yesterday, Vader’s Litany came on my iPod. It was so awesome. OK  the kick drum sample borders on comedy, but hearing that album again was a reminder of how great albums from the death metal scene used to be, and that it isn’t that I’ve gotten over death metal, it’s that death metal in general has been making really stale, tepid albums for a long time. Sadly, I can even say the same about Vader. Since Doc’s death, it’s definitely not been the same. They had a resurgence when they went all plastic fantastic with Daray’s drumming period, but it was still lacking in the overall exuberant hunger.

I remember seeing Vader in the  late ‘90s-2000, when they had Shambo on bass and Mauser was new to the band. I saw them at The Cocodrie in San Francisco in support of Black to the Blind (along with Cryptopsy, who was supporting Whisper Supremacy, and Divine Empire, who had Derek Roddy at the time). Before Vader hit the stage, it was like something deeply, scarily occult was going to happen. When they played, it was like they were dangerously close to being crushed under the weight and brutality of their own music. It was the same when I saw Vader at Wacken in 2000 and November to Dismember around the same time, with the same line-up. Again, incredible intensity and tightness. Nowadays, when you go to a Vader show, it’s like Peter walks out on stage, politely waves to the audience, and he and whoever he happens to be playing with at the time hit “autopilot.” I haven’t had a meaningful sense of who’s even in the band for like five years. (Also, someone who’s close to Peter needs to tell the man that if he’s going to keep using “reich” in conjunction with his band, he needs to learn how to pronounce the word so it doesn’t sound like morbid “rake”… which might be appropriate for The Botanist, but not for Vader.) Since Vader has been on Nuclear Blast, it’s been “good because I love Vader and it essentially sounds like Vader, so on some level, I’m happy” but really… it’s a facsimile. Sometimes I think that the albums by Dies Irae, that Vader rip-off band that weirdly featured both Mauser AND Doc (and also Novy), is better. Seriously. Compare Vader’s two Nuclear Blast albums with Dies Irae’sImmolated and see which is better. Dies Irae’s victory is greatly because of Doc. I’m happy I got to meet him before he passed away.

If you want visual proof of how much more Vader used to rule, check out their live DVD Vision and the Voice, and despite the super stale environment all those DVD releases of shows shot at that studio in Kraków give, you can get a good sense of why Vader became one of the biggest names in death metal. And if you know who to look for, you can see me standing in the photo pit in one of the still photos taken of Vader playing at Wacken in 2000. Officially immortalized in Vader history! Stoked!

You are also a metal erudite who often leaves some references in your song titles. “Chaining the Catechin” plays with Deathspell Omega’s “Chaining the Katechon.” I think this is witty. What other inter-relations can be found?

Since you’re so sharp, I’ll explain that one. A catechin is a kind of antioxidant, which are very popular nowadays for the health-conscious as they (catechins) absorb the free radicals that can promote cancer in the body. “Chaining the Catechin” is about this antioxidant’s source, Camelia Sinensis, a very popular plant as it is the source of many of the more beloved kinds of tea we drink, like green tea and oolong.

There are many other references and tributes to metal in The Botanist, but you’ll have to find them for yourselves. OK  here’s another from the same song: the lyric “tied in glass chains” is a reference to “Tied in Bronze Chains,” the first song on Rebel Extravaganza, my favorite Satyricon album.

“Katechon” – the Greek term connected with the end of days. I’ve read the review on the Quietus where the writer has name-checked Shyamalan’s “The Happening” as a poor description of plants’ Armageddon. I’ve seen the “Troll 2″ movie, full of veggie tree-goblins, too, and it’s considered “the best/worst film ever made.” You are the prophet of plant kingdom come, how could you imagine this kind of apocalypse? For instance: how would you describe the shape of Rhododendoom?

The form of the Rhododendoom is up to you, Wawrzyn, and up to all those who read this.

I deliberately want to leave much of Botanist’s conceptual form up to the imagination of the listener. Taking that further, what in fact is going on in Botanist beyond the official description (see question #3) is also up to you to interpret. This seemed like the right choice as while what Botanist is about and the vision of it are very clear and meaningful to me, because of its personal nature, I don’t believe I could ever totally convey that to anyone else. I believe that instead, your imagination can make for a much more compelling image and emotional reaction.  Thus, what The Botanist, the Verdant Realm and Rhododendoom look like is totally up to you. I intend to use a variety of artists and styles to interpret this concept on albums to come.

In Slavic legends, there was a demon that personified Ergot (the fungus that grows on rye, with hallucinatory attributes, used by Slavic and Scandinavian warriors and seers). Is the Azalea demon derived from the distant past, too, or did you just make it up?

Of course, an azalea is an actual flower. It’s part of the rhododendron family. It’s quite common and lovely. But it also has the trait of wanting to grow and devour farther and farther past its planted space. Kind of like the human species. The lyric “devouring all beyond its needs” refers to this and is also a tribute to Bolt Thrower (“Dying Creed”), since you wanted more metal references. That pernicious conqueror aspect of the plant, along with the name Azalea, revealed it as the source of the voices inside The Botanist’s head within the Verdant Realm mythos.

The medieval alchemists used the Alrauna (Mandrake) because they believed that (mingled with menstrual blood or semen from the hanged murderer) it could bring to life the homunculus, a little humanoid creature (the symbol of transmutation – as Carl Jung stated). Does The Botanist still see any hope for the transmutation of humankind and avoiding its decline?

As we’ve talked about earlier in the interview, The Botanist awaits the destruction of mankind. The plan set forth for him from Azalea is detailed in the lyrics of “Quoth Azalea, the Demon (Rhododendoom II).” This song details how, upon the completion of the task that The Botanist will help bring about, he is promised, as the last being on Earth, and the human facilitator of Azalea’s plan, eternal life in the Chlorophyllic Continuum, the great collective that unites all floral energies… essentially, his ultimate recompense is to become a plant. This is utopia to The Botanist, seen as the perfect achievement of harmonious bliss as the last vestiges of human limitation are thrown off.

The mandrake is the homunculus you referred to, a humanoid/plant creature whose humanoid part rests underground. When the humanoid part is pulled up, it shrieks, killing all living creatures that hear it. The mandrake is derived from the plant called mandragora, which is the title of the next Botanist album. The first five (of seven) songs are a concept album about  how Azalea directs The Botanist in how to raise an army of mandrakes in order to eradicate humanity.

What transformative direction will Botanist choose on IV: Mandragora?

IV will be as stark a sonic difference as III is to I/II. Even though the release is coming up, I still don’t want to reveal too much. I will say this:  some talk about albums I-III as having a lot of space. If so, that space is largely closed on IV.

Your new record looks great, can’t wait to hear this one. The cover art is amazing.

Thanks. I believe a great way to make oneself look like a genius is to surround oneself with geniuses, and M.S. Waldron is one of those geniuses.

I believe you’ll enjoy IV. I think its flow is maybe the best I’ve achieved yet on an album.

Thank you for supporting Botanist.

 

Kowalski's translation into Polish follows

Inaczej wyglądała wymiana z Otreborem. Ostatnio ukazała się trzecia odsłona jego cyklu Botanist, a już zapowiada kolejną. Artysta płodny jak kiełkujące oziminy i rozgadany jak szeleszczący las. Porozmawialiśmy sobie o herbatkach, Vaderze, homunkulusie i zniszczeniu człowieka. Tak między innymi. -- Wawrzyn Kowalski

Botanist: "He drums for trees". A co sądzisz o inicjatywie Fuck For Forest? 

Nie widziałem żadnego porno Fuck For Forest, więc nie za bardzo mogę komentować, ale słowa: "Sex pokazuje się często, by zachęcić nas do zakupu różnych gównianych produktów i pomysłów, więc czemu nie wykorzystać go dla dobrej sprawy [środowiska]?" ̶ to jest coś za czym mógłbym stanąć. Wygląda na to, że FFF mają własny sposób, aby przewartościować rozmaite normy i zasady, a temu mogę powiedzieć jedynie: fuck, yes. 

Piszą też o Tobie: eko-terrorysta. Jak to rozumiesz? 

Użycie tego terminu w kontekście Botanist, spowodowało spore zainteresowanie. Zamiast dyskutować o definicjach i różnych perspektywach postrzegania, chciałbym raczej wyjaśnić jego znaczenie dla Botanika. Większość kojarzy eko-terroryzm jako radykalny rodzaj politycznej działalności, w której sabotaż i przemoc służą sprawie naturalnego środowiska, lecz w którym zarówno wykonawcami, jak i adresatem działań są ludzie. W świecie Botanika, dla kontrastu, terrorystami są same rośliny, które (w wykoślawionej wizji Botanika, którego perspektywę prezentuje album) pokazują, że mogą powstać przeciw ludzkiemu prześladowcy. Botanik nie jest zainteresowany ludzką polityką, gdyż, przyjmując stanowisko w tej kwestii, jedynie faworyzowałby jedną ludzką grupę interesu względem drugiej. Botanik pragnie stać się świadkiem Kiełkującego Brzasku (Budding Dawn), dnia, który może się ziścić tylko, gdy ludzkość wymrze lub sama się wymorduje. Postrzega to jako realizację ostatecznej utopii. 

Poza tą ogólną koncepcją prowadzisz jeszcze inne wątki. Ganoderma Lucidum to roślina o dobroczynnych właściwościach dla wątroby, z drugiej strony grzyb Amanita Virosa może ten gruczoł całkowicie wyniszczyć. Jaki jest klucz pojawiania się poszczególnych "bohaterów" tych historii? 

Fajnie, że się temu przyjrzałeś. Właściwie oba gatunki to grzyby i zachęcam wszystkich zainteresowanych, aby sobie o nich poczytali, podobnie jak o innych roślinach, które dały tytuły piosenkom. Zawsze pilnuję, aby zostawić ich obraz na bandcamp Botanist, żeby słuchacze mogli połączyć wizualizację z liryczną treścią i zdać sobie sprawę z ich prawdziwego kształtu w zderzeniu z perspektywą Botanika. Są tam też zdjęcia, tylko po to, by ludzie mogli się czegoś nauczyć, stać się bardziej zainteresowani i świadomi Natury. 

A skąd u Ciebie to zainteresowanie? 

Świat jest najpiękniejszą rzeczą na świecie. Możemy poklepywać się po plecach za wszystkie te wynalazki i osiągnięcia, ale nawet najwspanialsze z nich bledną w porównaniu do, z pozoru niemożliwej, perfekcji, którą można zaobserwować w najprostszej nawet roślinie. Choć istnieje ten apokaliptyczny, mizantropijny aspekt Botanist, chciałbym jednak postrzegać tę muzykę przede wszystkim jako gloryfikację świata przyrody, w szczególności zaś roślin. Myślę, ze rośliny są piękne, zdumiewające i wierzę, ze ludzkość mogłaby przesunąć swój światopogląd z samej siebie, jako wszechmocnego bytu w uniwersum, na bardziej pokorne zrozumienie swojego prawdziwego miejsca w większym planie, to by doprowadziło do poprawy jakości życia wszystkich żywych istot. 

Mizantropijny aspekt Botanist, czyli Botanik. Kim jest? Czym się zajmuje? 

Fabuła utworów, jak już wspomniałem, jest opowiedziana z perspektywy Botanika, szalonego człowieka nauki, który żyje na dobrowolnym wygnaniu, tak daleko od ludzi i ich zbrodni przeciw Naturze, jak to tylko możliwe. W jego sanktuarium fantazji i cudów, zwanym Zielonym Królestwem (Verdant Realm), otacza się roślinami i kwiatami, znajduje pociechę wieszcząc zniszczenie człowieka, przebywając w kompanii organicznego świata. Tam, siedząc na swoim tronie Veltheimu, Botanik oczekuje dnia, kiedy rodzaj ludzki wymrze lub się wymorduje, co pozwoli roślinom uczynić Ziemię z powrotem zielonym miejscem. 

Jeśli mowa o pokręconych historiach. Słyszałem, że lubisz At The Heart Of Winter Immortal. Ta płyta to mieszanka stylów, ale też dziwaczny bajkowy koncept…

At The Heart Of Winter był dla mnie idealnym punktem wyjścia. Prawdopodobnie z powodów, które wymieniłeś. Album miał wystarczająco wiele epickich heavymetalowych elementów, które kochałem od dziecka i death metalową intensywność, jaką w tamtych czasach zaczynałem lubić, ale zachowywał też przy tym specyficzny klimat norweskiego black metalu. Przedtem ten gatunek do mnie nie przemawiał. Dzięki tej płycie, zacząłem i nauczyłem się doceniać to, do czego wcześniej nie mogłem się przekonać. Do teraz Immortal jest moim ulubionym black metalowym zespołem, a ich ulubioną płytą jest właśnie albo At The Heart Of Winter, albo Battles In The North. Zależnie od dnia, na to pytanie otrzymałbyś ode mnie inną odpowiedź. 

Nie sądzisz, że w dzisiejszym blacku eksperymenty gatunkowe i niezwykłe fabuły dominują? 

Rozumiem obiekcje niektórych dotyczące blacku oddalającego się zbyt daleko od, tak postrzeganych jeszcze 4+ lata temu, korzeni. Chociaż widzę też, że ten gatunek miał za sobą długi okres depresji, który, nim coś ruszyło przed tymi czterema i coś laty, trwał prawie dwa razy dłużej. Zastanawiam się, czy wyrzucenie z tej drogi i spadek natężenia jest choć częściowo rezultatem nadejścia nowego millennium, które nie przyniosło żadnego przeczucia apokalipsy. Kreatywnym umysłom wgłębionym w ten styl zajęło trochę czasu, aby na nowo go przemyśleć i zobrazować i mam wrażenie, że wzrastającą artystyczną wartość i świeży rodzaj ekspresji przedkładam nad rutyniarskie powtórki. I choć nie chcę nic odbierać wspaniałym albumem "drugiej fali" – jak się ten nurt obecnie postrzega, to scena norweska od długiego czasu nie stworzyła nic szczególnie wybitnego. Ostatnią nordycką rzeczą, w którą się wgłębiłem był Legion Helvete Tsjunder. Choć nic nowego, posiadał pewną energię i podejście, które sprawiło, że pomyślałem o tym uczuciu, które dawały klasyczne norweskie albumy, a jakiego nie doświadczyłem już od jakiegoś czasu. Jeśli chodzi o klasyczne podejście do blacku, najbardziej interesują mnie Niemcy, którzy, moim zdaniem, jako dzierżą w tym gatunku pochodnię szczególnie wysoko. Grupy takie jak Nagelfar, The Ruins Of Beverest czy Lunar Aurora szybko przychodzą tu na myśl. Pytanie o najdziwniejsze pomysły w black metalu pewnie sugeruje Botanist, ale ja mogę pójść z tym dalej i zastanowić się, czy Botanist to w ogóle black metal? Ten temat pojawił się, gdy Metal Archives wykopał zespół ze swoich stron. Szczerze, czy Botanist jest odbierany jako metal, czy nie, nie jest dla mnie zmartwieniem. Jeśli tak, w porządku. Jeśli nie, też dobrze. Mogę otwarcie przyznać, że ta muzyczna kreacja pochodzi z mojego osobistego szacunku i adoracji dla metalu, z mojej specyficznej interpretacji tego, co w tej muzyce i ideologii rezonowało we mnie od czasu, kiedy stałem się opętany na jej punkcie. Mógłbym zresztą powtórzyć to wyznanie, zastępując słowo "metal", "muzyką klasyczną". Bez względu na to, jak to jest określane, ma dla mnie głębokie znaczenie a osobność metody użytej przy tej kreacji pozostanie dla mnie równie istotna niezależnie od tego, jak widzą ją inni. 

Klasyczna? O jakiej klasyce mówisz?

Niektórzy z moich faworytów idą w jednym szeregu z obiegowym stereotypem fana metalu zafascynowanego tego typu muzyką: okres baroku (Vivaldi, Bach, Handel w małych dawkach) i Arvo Pärt. Lubię Góreckiego, Griega, Smetanę, Rodrigo, Barbera i rekonstrukcję średniowiecznego chorału Jordiego Savalla. Te rzeczy całkiem nieźle przegryzają się z metalem. Zwłaszcza muzyka barokowa, z której prawdopodobnie metal pożycza najwięcej, oczarowuje mnie wyobrażeniem pysznej kulturalnej elity, odmierzonej historii i tradycji, która włączona w obręb metalu pomaga utworzyć podwaliny własnej wersji elitaryzmu gatunku, myślę, że romantyczny aspekt tego procesu bardzo we mnie rezonuje. Większość ludzi uważa, że współczesna klasyka wyżej ceni eksperyment niż jakość, że mamy do czynienia z niesłuchalnym dysonansem, którego wartość leży tylko w tym, że nikt tak wcześniej nie zagrał. Często się z tym zgadzam. Ale jeśli spojrzysz na metal czy na indie znajdziesz fantastyczne, oparte na klasyce prace. Najlepszym przykładem może być Stars Of The Lid i wszystkie projekty poboczne (Christina Vantzou, Brian McBride, The Dead Texan, A Winged Victory For The Sullen) – ich zanurzony w poważce abmbient-drone miał wielki wpływ na moją twórczość. Muszę też wspomnieć o niesamowitych albumach Virgin Black, najbardziej o Requiem: Mezzo Forte, które jest najdoskonalszym i w pewnym sensie najprawdziwszym metal-klasycznym crossoverem ever. Tę płytę wypełniają zdumiewające wokale, klasyczne fragmenty grane przez niezły ansabl, świetne brzmienie gitary i bębnów, a przede wszystkim zapadające w pamięć kompozycje. Follow-up też jest dobry, ale dużo bardziej metalowy.

Eko-filozofia łączy Cię z "kaskadyjczykami", czujesz się choć trochę z nimi związany? Jak byś scharakteryzował ten nurt? 

Nie wiem, może ty mi powiesz? Obawiam się, ze nie mam tutaj jakiejś wnikliwej odpowiedzi, gdyż osobiście większość dorobku uznawanego za pochodną tego ruchu jakoś nadzwyczaj mnie nie nęci. Na papierze wygląda na to, że powinna, ale zazwyczaj po prostu wpada jednym uchem. Tak postawiwszy sprawę, muszę też przyznać, że są zespoły w obrębie tej grupy, których słuchanie sprawia mi frajdę, tak na szybko wymieniłbym Skagos i Echtra. Jednak, pewnie, punkty wspólne związane z eko-filozofią przemawiają do mnie, i podczas gdy nie widzę Botanist jako części tego ruchu, jeśli grupa fanów kaskadyjskiego metalu chce przyjąć ten projekt i kupować płyty, bardzo proszę. 

Następuje chyba dywersyfikacja wzorców. Na okładce nowego Skagos przeróbka obrazu Blake'a, przypomniał mi się nietrafiony koncept Ulver… 

O nie! Tylko nie ten album Ulver. Ta płyta jest prawdziwie, prawdziwie nieszczęśliwa. Nawet jeśli przyjmiemy, że Ulver nagrywał prawdopodobnie gorsze, jeśli dobrze to pamiętam z mojej pozycji fana, to ta jest przeze mnie najbardziej nielubianą. Strasznie podobały mi się trzy pierwsze albumy, każdy z nich jest wierzchołkiem kreatywności w swej unikalnej kategorii, szczytem do którego inne płyty są porównywane, więc jasne ̶ byłem zainteresowany przesłuchaniem czwartej płyty, także dlatego, że The Marriage Of Heaven And Hell, jest moim ulubionym dziełem poety. Minęło dwanaście lat od czasu kiedy słyszałem ten album Ulver, więc prawie nic z niego nie pamiętam, ale moje ogólne rekolekcje tematu pozwalają mi stwierdzić, że jeśli były tam jakiekolwiek pokłady dobrego materiału, to rozeszły się pomiędzy długimi okresami, które w najlepszym wypadku były nudne, w najgorszym zaś zawstydzająco zmanierowane. Pamiętam, że płyta zrobiła wokół sporo szumu. Sprawdziłem ją z kumplem, który uwielbia Ulver, także ten nowszy Ulver i w ogóle muzykę bardziej niż ja, i nasze odczucia były podobne. No, tak Perdition City był pewnie jeszcze gorszym albumem, ale było coś personalnie rozczarowującego w tej interpretacji Blake'a…No i przynajmniej za Perdition City stał jasny koncept. Z nagrań opartych na twórczości Williama Blake'a moim faworytem pozostaje Bruce Dickinson i The Chemical Wedding, nie tylko jego najlepszy album, ale także najlepsza rzecz, jaką ktoś z Iron Maiden zrobił po 80-tych. 

Dlaczego każdy artysta z tego kręgu darzy Blake'a tak wielką estymą? 

Nie jestem specjalistą od jego twórczości, ale wierzę w następującą przyczynę takiego stanu rzeczy: był jednostką, która występowała w imię tego, w co wierzy, nawet jeśli był na tym polu osamotniony. A to, w co wierzył i widział, zmienił w olbrzymi teologiczny wszechświat stworzony ze słów i obrazów. To uniwersum fascynuje i hipnotyzuje, choć musze przyznać, że jego kompleksowość jest dla mnie trochę nazbyt straszna. Mogę śledzić w tym obrębie prostsze rzeczy, zostawiając ogromną część jego prozy jako wprawiającą w zakłopotanie. Blake konsekwentnie pozostawał outsiderem. Kochał Naturę, lecz przede wszystkim jego dzieło wydaje się projekcją pasjonującego życia i wyczucia romantyzmu, wyrazem sprzeciwu byciu skrępowanym codziennymi ograniczeniami, jakie społeczeństwo stara się wymusić. Dla mnie wszystkie jego prace starały się przekroczyć "ziemskość", na skalę której wcześniej nikt nigdy nie próbował. Możliwe, że nigdy później też nie. 

Wśród Twoich artystycznych inspiracji jest też miejsce dla Zdzisława Beksińskiego. Jak poznałeś jego twórczość? 

Pierwsze świadome wprowadzenie w sztukę Beksińskiego nastąpiło wtedy, gdy tUMULt wydał VerräterLeviathana. Wizja tego demonicznego, nawiedzonego kościoła była tak niesamowita, że musiałem zobaczyć więcej. Kupiłem albumy ze wszystkimi pracami Beksińskiego i wtedy zrozumiałem, że jego sztuka, zwłaszcza czarno-białe rzeczy, była przedstawiana na kilku okładkach metalowych płyt, jakServum Pecus Wolok, albumie Antithesis Of Light Evoken, czy nagranym przez Blood Of Kingu: Sun In The House Of The Scorpion, spośród tych najważniejszych. To żadna niespodzianka. Sam myślę, żeby użyć dzieła Beksińskiego przy okazji Botanist VII. Nie powiem którego, ale mogę dodać, że nie widziałem, aby ktokolwiek wykorzystał je wcześniej. 

Jest w informacjach jeszcze jeden polski akcent…

No właśnie muszę powiedzieć o Vaderze! Do dziś pozostaje jednym z moich ulubionych zespołów. Jak Immortal dla blacku, tak Vader był główną przyczyną, dla której zainteresowałem się death metalem. Wcześniej słuchaliśmy z ziomkiem jakiegoś Malvolent Creation w samochodzie, może coś z Cannibal Corpse, pewnie też wczesny Gorefest. I death metal wydawał się głupi. Ale później ktoś puścił mi Back To The Blind Vadera i od razu wiedziałem, że muszę poznać to bliżej. Szczególnie pamiętam to uczucie, gdy intensywność blast beatu w "The Innermost Ambience" aż zjeżyła mi włosy na głowie, nie sądziłem, że podobna rzecz jest po ludzku wykonalna. Później przyszły następne death płyty, podobne do BTTB: Bolt Thrower i Realm Of ChaosFormula Fatal To The Flesh Morbid Angel, czy Fear, Emptiness, Despair Napalm Death, ich słuchanie z pewnością wiąże się z moją decyzją, żeby zacząć grać na perkusji i dowiedzieć się, jak ci goście robili to, co robili. Mówiłem kiedyś, że wielkim wzorem w moim bębnieniu był Andy Whale, ale muszę postawić Doca w tym samym szeregu. Do dziś myślę, że miał najlepszy blast beat na świecie. Podobnie jak Whale, także Doc w swoich zespołach starał się wyrazić różnorodność, a to, co grał miało w sobie mnóstwo osobowości. Nawet nie dalej jak wczoraj wrzuciłemLitany Vadera na iPoda. To było niesamowite. Ok. Kick drum graniczy z komedią, ale przesłuchanie tej płyty znów przypomniało mi, jak świetny był kiedyś death metal i nie jest tak, że zupełnie ten styl odpuściłem, ale raczej tak, że od długiego czasu rzeczy w tym gatunku wcale mnie nie grzeją, są czerstwe. Smutne, ale mogę tak powiedzieć nawet o Vaderze. Od śmierci Doca to już nie ten sam zespół. Odrodzili się co prawda, idąc w stronę plastik-fantastik za bębniarskiej kadencji Daraya, ale w ogólnym rozrachunku wciąż brakowało tam tego wcześniejszego żywiołowego łaknienia. Pamiętam, jak oglądałem występy Vadera w późnych 90’s-2000, Shambo grał wtedy na basie, a Mauser był nowy w zespole. Widziałem ich w The Cocodrie w San Francisco, gdzie promowali Black To The Blind, razem z Cryptopsy, którzy grali Whisper Supremacy i Divine Empire, gdzie występował wtedy Derek Roddy. Na chwilę przed tym, gdy Vader uderzył na scenę, miałem przeczucie, że stanie się coś głęboko, poruszająco okultystycznego. Kiedy grali, pomyślałem, że są naprawdę blisko zmiażdżenia przez ciężar i brutalność ich własnej muzyki. Tak samo było na Wacken w 2000 i na November To Dismember w podobnym terminie, z tym samym line-upem. Znów: niesamowita intensywność i napięcie. Dzisiaj, gdy idziesz na koncert Vadera, to jest tak, że Peter wychodzi na scenę, uprzejmie macha publiczności, a później on, i ktokolwiek z kim teraz gra, włączają autopilota. Nie wiem nawet, kto występował w tym zespole przez ostatnie pięć lat. Ktoś, kto jest blisko Petera, powinien mu też powiedzieć, że jeśli chce dalej używać słowa "reich", powinien nauczyć się je wymawiać tak, żeby nie brzmiało jak "morbid rake"…takie "makabryczne grabie" pasowałyby do Botanist, ale chyba nie do Vader. Od czasu kiedy zespół jest w Nuclear Blast, sytuacja wygląda trochę tak, że "jest dobrze, kocham Vadera i serio zespół brzmi dokładnie tak samo, więc nawet jestem zadowolony", ale serio…to tylko kopia. Czasem myślę, że już zrzynająca z Vadera kapela Dies Irae, w której dziwnym trafem znaleźli i Mausera, i Doc, i Novy brzmi lepiej. Porównaj sobie dwa albumy z Nuclear Blast z Immolated i sam się przekonasz. Przewaga Dies Irae to zasługa Doca, jestem szczęśliwy, że miałem okazję poznać go nim odszedł. Jasne, wizualnym dowodem na to jak mocniej jeszcze Vader zwykł rządzić jest ich Vision And The Voice dvd, pomimo super oklepanego otoczenia w Krakowie, zyskujesz odpowiedź na pytanie: dlaczego Vader stał się jedną z największych grup w ówczesnym death metalu. I jeśli wiesz kogo szukać, możesz nawet zobaczyć mnie stojącego w tłumie na zdjęciach koncertu Wacken. Oficjalnie włączony w obręb historii grupy! Kozak! 

Na swoich płytach często korzystasz z podobnej dziennikarskiej erudycji. "Chaining The Catechin" gra w skojarzenia z "Changing The Katechon" Deathspell Omega. Dowcipne. Poukrywałeś sporo więcej tego typu rebusów? 

Skoro jesteś taki bystry, to bliżej wyjaśnię ten kalambur. "Catechin" to rodzaj antyoksydantu, który jest obecnie bardzo popularny wśród prowadzących zdrowy tryb życia, ponieważ absorbuje wolne rodniki powodujące raka. Utwór "Chaining The Catechin" opowiada o źródle tego przeciwutleniacza, Camelii Sinensis, popularnej roślinie, używanej w wielu naszych ukochanych herbatkach, jak zielona czy oolong. Jest sporo odwołań i trybutów płaconych metal muzyce w koncepcji Botanist, ale każdy musi je odnaleźć na własną rękę… No dobra, niech będzie jeszcze jeden, tekst: "tied in glass chains" to gra z "Tied In Bronze Chains" pierwszego utworu z Rebel Extravaganza mojego ulubionego albumu Satyricon. 

"Katechon" – grecki termin związany z Apokalipsą. A ty jesteś prorokiem nadejścia roślinnego królestwa. Jak sobie wyobrażasz taki koniec czasów? Jak byś, na przykład, opisał krypto-krzew Rhododendoom? 

Wygląd Rhododendoomu zależy od ciebie i wszystkich innych, którzy to czytają. Świadomie chcę zostawić sporo z konceptu Botanist wyobraźni słuchacza. To, co się dzieje z Botanikiem poza oficjalnym opisem, także zależy od twojej interpretacji. Takie działanie wydaje się właściwym wyborem, pełne znaczenie w połączeniu z wizją jest dla mnie jasne, ponieważ jest osobiste. Nie wiem, czy kiedykolwiek i z kimkolwiek zdecydowałbym podzielić się tym w całości. Wierzę jednak, że wyobraźnia słuchacza może emocjonalnie reagując, stworzyć obraz nawet bardziej fascynujący. W ten sposób Botanik, Zielone Królestwo, Rhododendoom w całości pozostają do twojej dyspozycji. Zamierzam skorzystać z pomocy różnych artystów i środków artystycznych na następnych albumach, żeby odczytywać ten koncept. 

W tym celu zmieniłeś wytwórnię? Tylko żartem zauważę, że tUMULt prezentuje na swej stronie setki odciętych głów piżmowołów, a "flensing" to czynność też mało ekologiczna…

Botanist wiele zawdzięcza tUMULt i Adree Connorsowi. Myślę, że możliwość bycia w tej wytwórni stała się w dużej części początkiem inicjującego bodźca, jeśli chodzi o ten projekt. Wydawanie w tUMULt było samo w sobie marzeniem, które nosiłem prawie dziesięć lat, gdyż zawsze postrzegałem ten label jako posiadający głębię i artystyczną wartość (szczególnie ze względu na rozmiar) trwalszą niż w niemal każdej innej wytwórni…podobnie widzę record store Andee'ego, Aquarius Records, najlepszy sklep w jakim kiedykolwiek byłem. Jestem wdzięczny wytwórni TotalRust, która wydała III: Doom In Bloom i zaoferowała nowy poziom dystrybucji na świat, co stało dla Botanist nową szansą. To było szczególnie nobilitujące, gdyż ta oddana doom wytwórnia doceniła moje podejście pod doom album. Przy całym szacunku i docenieniu wymienionych, myślę, że partnerstwo z Flenser jest nowym rozdziałem w rozwoju Botanist. Szczególnie fakt, że Jonathan Flenser prowadzi swój label z podobnym pełnym pasji podejściem, z jakim poważni muzycy podchodzą do komponowania. Widzę Flenser jako agresywną, uczciwą i hojną wytwórnię, która chce pomóc dojść do najwyższego z możliwych stopnia spełnienia. Sukces artysty oznacza sukces labelu. Nie mogę się doczekać obustronnie korzystnych relacji z tym właśnie. 

Zapowiadany album wiąże się z pojęciem "armii mandragory"? W jakim kierunku podąży teraz Botanist? 

IV będzie tak jaskrawo różna od III , jak tamta była odmienna od I/II. Chociaż zbliża się data wydania, wciąż nie chciałbym ujawniać zbyt wiele. Powiem tak: niektórzy mówią, że płyty I-III mają sporo przestrzeni. Jeśli tak, ta przestrzeń na nowej płycie jest w dużej mierze zamknięta. Sprawdź zresztą piosenkę, która pojawi się w okolicach grudnia. 

A co z kierunkiem Botanika? Słyszałem o demonie personifikowanym przez sporysz, ale o istocie zwanej Azalea nie. Wymyśliłeś ją? 

Pewnie. Azalia to kwiat z rodziny rododendronów. W miarę powszechny i czarujący. Ma jednak tę cechę, że chce rosnąć i zjada każdą kolejną roślinę na jej drodze. Trochę jak ludzie. Tekst "devouring all beyond its needs" odnosi się do tej własności, ale też do "Dying Creed" Bolt Thrower, jeśli chcesz więcej przypisów. Szkodliwie ekspansywny aspekt tej rośliny, razem z imieniem Azalea, ujawnił się jako źródło głosów w głowie Botanika, złowrogi zdobywca w mitycznym systemie Zielonego Królestwa. 

A mandragora? Ma coś wspólnego z marzeniem alchemików, symbolem transmutacji – jak ujmował to Jung ̶ człowiekopodobnym homunkulusem? Jaki jest jego udział w ostatecznych rozrachunkach? 

Jak już wspomniałem, Botanik wyczekuje unicestwienia ludzkiego gatunku. Plan ustalony dla niego przez Azaleę sprecyzowany jest w słowach utworu "Quoth Azalea, the Demon (Rhododendoom II)". Ta piosenka opisuje dokładnie jak, po zakończeniu swej misji, Botanikowi obiecano, że będzie ostatnim na Ziemi ̶ katalizatorem planu Azalei, wiecznym życiem w Chlorophyllic Continuum, wspaniałym kolektywie jednoczącym energię flory…w zasadzie, jego ostateczną kompensatą jest stać się rośliną. To jest utopia Botanika, widziana jako doskonałe osiągnięcie harmonijnej rozkoszy po tym, gdy ostatnie przeżytki ludzkich więzów zostaną już odrzucone. Alrauna jest homunkulusem, o którym wspomniałeś, humanoidalno-roślinną istotą, której ludzka część spoczywa wewnątrz. Gdy ją wyciągnąć, wrzeszczy zabijając wszystkich, którzy to usłyszą. Alrauna pochodzi od rośliny zwanej mandragorą i taki jest też tytuł mojego następnego albumu. Pierwsze sześć/siedem utworów przywołuje koncept, w którym Azalea pokazuje Botanikowi jak wyhodować armię korzeni mandragory i jak wytępić ludzkość.

back to top